من ياسم اهل ايلام
خوشحالم كه براي شماها اپ مي كنم

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندهای روزانه

پيوندها

فال حافظ

آمار وبلاگ

امکانات

واسه لیلی جون

 

دلم برای دیدنت چه شاعرانه لک زده

بلور قلب کوچکم ز دوریت ترک زده

 

خبرت هست که بی روی تو

آرامم نیست

طا قت بار فراق این همه ایامم نیست

 

دلم گرفت

 

خود را شبی در آیینه دیدمو دلم گرفت

از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت

از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی بالاتر از خود نپریدم دلم گرفت

از فکر اینکه به اتمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت

بال کودکیم در آن سوی برف بود

رفتم به او نرسیدم دلم گرفت

نقاشیم تمام شد و زنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

 

بی بهانه

 

از افق های دور تا انتظار امروز

چقدر بهانه برای منتظر گذاشتن

کافی است چقدر یاداشت های پر حادثه

چقدر حسرت دیروز تخریب احساس

چقدر افسوس فردا مرا تا ساحل یاد

چقدر غرور و بهانه برای یاد رویت

بهانه بی بهانه

خوب من

 

تو نیستی و شب نشسته توی چار چوب من

شبیه بی کسی شده شمال تا جنوب من

هزار بوسه می زنم به جاده تا طلوع تو

وتو عبور می کنی چه ساده از غروب من

نه اینکه قلب من تو را مدام سکته میکند

از التهاب بی کسی شکسته تار و پود من

در این میان که شعرها تو را نشانه رفته اند

کسی که به فکر من که نیست ........

                                       تو هم نباش خوب من

یاس سپید دلم

عشق پوچ

 

نیمه شب آواره و بی حس و حال

                                           در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه آغاز کردیم در خیال

                                   دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی می گذشت

یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اولین دیدار را

                                     آن نظر بازی آن دو چشم مست آهو وار را

هم چون رازی مبهم و سر بسته بود

                                               چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من و

                                        خسته جان بودم و جان شد با من و

ناتوان بود و توان شد با من و

                                         دامنش شد خوابگاه خسته گیم

این چنین آغاز شد دل بستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر

                                            وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم ز دنیا بی خبر

                                    دم به دم این عشق شد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد

                                   گفتگو ها بین ما آغاز شد

گفتمش:

در دل پا بر جاست دل

                            گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل

                                           بی تو شام بی فرداست دل

دل ز عشق روی تو حیران شده

                                           در پی عشق تو سرگردان شده

گفت:

در عشق وفا دارم بدان

                             من تو را بس دوست می دارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان

                                        چون تویی مخمور خمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من

                                           با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش:

عشقت به دل افزون شده

                                 دل ز جادوی رخت افزون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده

                                          عالم از زیبایت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

                                           طمع بوسه برد از سرم عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود

                                        بهر هر کس جز او در دل جا نبود

دیده بر دیدار او بینا نبود

                               همچو عشق من گل هیچ یک زیبا نبود

خوبی او شهره آفاق بود

                                 در نجابت در نکوهی طاق بود

روزگار اما با ما وفا نداشت

                                  طاقت خوشبختی ما رو نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

                                            بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

اخر این غصه هجران بود و بس

                                     حسرت و غم فراوان بودو بس

یار ما از جدایی غم نبود

                              در غمش مجنون و عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود

                                  سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست

                                        ساده ام عهد و پیمان را شکست

بی خبر  پیمان یاری را گسست

                                        این خبر ناگهان پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رفت

                              رفت و با دلدار دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است

                                         خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد با وصل او قسمت نشد

                                    این گدا محمول این وصلت نشد

آن طلا حاصل به این قیمت نشد

عاشقان را خوشدلی تقدیر نیست

                                          با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

از غمش با دود و دم همساز شدم

                                     باده نوش غصه ی او من شدم

مست و مخمور و خراب من شدم

                                      ذره ذره آب شدم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را

                            سوخت بی پروا پر پروانه را

 عشق من

از من گذشتی خوش گذر

بعد از این حتی تو اسمم را نبر

 خاطراتم را تو بیرون کن ز سر

                                 دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یکبار بشنو از من تو پند

                                   بر من و روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

عشق دیرین گسسته تارو پود 

گرچه آب از دست رفته آید به رود

                                    ماهی بیچاره اما مرده بود

    بعد از این هم آشانت هر کس است

    باش با او یاد تو ما رو بس است       

                           

 

آرزو

 

من پذیرفتم شکست خویش را

پند های عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

میروم

از رفتن من شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گر چه تو زودتر از من میروی

آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را تلخی برخوردهای سرد را.....!

                                                                  

کاشکی شعر مرا می خواندی!

درمیان من و تو فاصله هاست.

گاه می اندیشم،می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

تو توانایی بخشش داری.

دست های تو توانایی آن را دارد؛که مرا زندگانی بخشد.

چشم های تو به من می بخشد شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا،سطر بر جسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا،با وجود تو شکوهی دیگر،رونقی دیگر هست.

من به بی سامانی ،باد را می مانم.

من به سر گردانی،ابر را می مانم.

من به آراستگی خندیدم.

من ژولیده به آراستگی خندیدم.

سنگ طفلی،اما،خواب نوشین کبوتر ها را در لانه می آشفت.

قصه ی بی سر و سامانی من،باد با برگ درختان می گفت.

باد با من می گفت:چه تهی دستی مرد!

ابر باور می کرد.

من درآئینه رخ خود دیدم وبه تو حق دادم.

آه می بینم،می بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی،

من به اندازه زیبایی تو غمگینم.

چه امید عبثی،من چه دارم که تو را در خور

 هیچ

من چه دارم که سزاوار تو؟

  هیچ

تو همه هستی من،هستی من

تو همه زندگی من هستی.

تو چه داری؟

همه چیز

تو چه کم داری؟

 هیچ

بی تو در می یابم،چون چناران کهن،از درون تلخی واریزم را.

کاهش جان من این شعر من است.

آرزو می کردم،که تو خواننده ی شعرم باشی.

--راستی شعر مرا می خوانی؟--

نه دریغا، هرگز،

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی. 

    --کاشکی شعر مرا می خواندی!--

بت پرست

 

حالم بد نیست غم کم می خورم کم که نه!هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب از چه بیدارم نکردی؟آفتاب!!!!!

خنجری بر قلب بیمارم زدند بی گناهی بودم دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سگ آزاد شد یک شبه بیداد آمد داد شد

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام تیشه زد بر ریشه اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد می شوم خوب اگر اینست من بد می شوم

بس کن ای دل نا بسامانی بس است کافرم !دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم

نیستم از مردم خنجر به دست بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست

قفل بر درب سلو لم مزن!من خودم خوش باورم گولم مزن!

من نمی گویم که خاموشم مکن من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم!دگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین! شاد باش دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

هیچ کس دست ما را وا کرد؟نه!فکر دست تنگ ما را کرد؟نه!

هیچ کس از حال ما پرسید ؟نه!هیچ کس اندوه ما را دید؟نه!

هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر که با ما بود از ما گریخت

چند روز هست حالم دیدنیست حال ما از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفائل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت یک غزل آمد که حالم را گرفت:

"ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم. 

یارم

 

یار فشنگ دلم

بیا که تنگ دلم

تا کی با دلتنگی

باید بجنگه دلم

                                                                                     (ن.ر)

آخرین نوشته ها

واسه لیلی جون

دلم گرفت
بی بهانه
خوب من
عشق پوچ
آرزو
کاشکی شعر مرا می خواندی!
بت پرست
یارم